2018 - Hoi! Ik ben Jamie en ik ben meer dan mijn eetbuien. Meer dan mijn obsessie met mijn gewicht en angst om aan te komen. Toch is dit al een aantal jaren een groot onderdeel van mijn leven.
Begin dit jaar maakte ik de beslissing om nog één keer zelf te proberen om van mijn eetbuien af te komen, met behulp van alle informatie die ik in de afgelopen jaren heb verzameld. De weg naar een eetbui-vrij leven en een gezonde relatie met voeding, sport en vooral met jezelf is lang en vol hobbels, stoplichten en kruispunten. Ik ga jullie meenemen op mijn weg en zal hier regelmatig mijn tips, ervaringen en avonturen delen!
De laatste keer dat ik tevreden was over mijn lichaam
Het begon allemaal ongeveer zes jaar geleden. Ik was 19 jaar en kwam terug van een geweldige vakantie met mijn twee beste vriendinnen. Ik woog op dat moment 67 kilo, wat betekende dat ik geen overgewicht en nog nét een gezond BMI had.
Ondanks de gebruikelijke puberale onzekerheden kan ik zeggen dat ik blij was met mezelf. En dat was ook meteen de laatste keer. Toen ik terugkwam van vakantie en de foto’s eens goed bekeek, zag ik geen spontane, vrolijke, zongebruinde meid, maar enkel een rond gezicht en blubberbuik. Daar moest wat aan gebeuren! Op mijn eigen manier begon ik mijn calorie inname bij te houden. Fruit en alcohol telde ik niet mee… Het moest wel leuk blijven!
Langzaam sloop de obsessie erin
Het zal je niet verbazen dat er niet veel veranderde aan mijn lichaam. Ik was totaal niet blij met hoe ik eruit zag maar had ook geen idee hoe ik hier op een gezonde en effectieve manier verandering in kon brengen. Vandaar dat de moeilijke periode waar ik eind 2014 in belandde voor mij ineens een positieve draai kreeg. In hele korte tijd viel ik 10 kilo af. Als ik nu de broekjes uit die tijd terug zie, verbaast het mij dat ik niet regelmatig van mijn fiets werd geblazen, maar op dat moment was ik dolgelukkig! Eindelijk had ik het lichaam waar ik al die tijd van droomde. Nuu moest ik dat zien te behouden!
Ik speurde het internet af naar zoveel mogelijk informatie over voeding en sport en was zelf ook al gauw vijf keer per week in de sportschool te vinden. Langzaam maar zeker sloop de obsessie erin tot ik op een gegeven moment 20 gram broccoli de prullenbak in kieperde omdat ik maar 250 gram “mocht” eten. Bewerkt voedsel was taboe en de lijst met verboden voedingsmiddelen was oneindig. Kaas, brood, sauzen… You name it. Deze voedingsmiddelen vermeed ik de hele week, behalve op zondag. Dat was mijn cheatdag en ik denk dat ik op deze dag gemiddeld wel 6000 calorieen at.
Op een gegeven moment kreeg ik in de gaten dat deze manier van leven mij totaal niet gelukkig maakte. Ik wilde weer onbezorgd uit eten met mijn vriendinnen, een wijntje drinken, niet meer al mijn voedsel afwegen en vooral niet meer nadenken over iedere kruimel ik in mijn mond stopte. Van de een op de andere dag stopte ik met het wegen van mijn voedsel en het bijhouden van mijn calorie inname. Toen begon de ellende eigenlijk pas echt. Ik kreeg last van oncontroleerbare eetbuien. Mijn relatie met eten was totaal uit balans doordat ik er zo lang zo krampachtig mee om was gegaan. De kilo’s kwamen er langzamerhand weer bij en ik werd steeds ongelukkiger.
De eetbuien zijn nooit het probleem geweest
Begin vorig jaar besloot ik dat het genoeg was geweest. Ik moest en zou die eetbuien overwinnen, anders zou ik nog moddervet worden. Ik las zelfhulpboeken, probeerde zoveel mogelijk “mindful” te eten en volgde iedere anti-eetbuitip op die er maar te vinden was. Allemaal zonder succes. Achteraf vind ik dat niet zo gek. Ik probeerde mijn eetbuien te overwinnen terwijl mijn eetbuien het probleem helemaal niet zijn. Het probleem zit in mijn hoofd. Altijd vond ik dat er wel wat kilo’s af mochten, of ik nu 70 of 50 kilo woog. Deze permanente drang om af te vallen is wat mijn eetbuien in stand hield. Hier moest ik aan werken, niet aan de eetbuien zelf! Sinds ik hierachter ben, gaat het met vallen en opstaan gelukkig een stuk beter.
Alleen strijden is onnodig zwaar
Deze switch heeft voor mij het verschil gemaakt. Ik geloof dat duurzaam afvallen onmogelijk is als je dit doet vanuit de gedachte dat je pas goed genoeg bent als je dat droomlichaam bereikt hebt. Dat je waardigheid als mens afhangt van het getal op de weegschaal. Dit klinkt misschien zwaar maar dit is hoe ik er zelf al die jaren over nadacht. Onbewust.
Ik ben dan ook blij dat ik begin dit jaar de focus heb kunnen verleggen van de eetbuien en het willen afvallen naar de zelf
bekritiserende gedachten in mijn hoofd. Dat ik mijn moeder en vriend heb durven vertellen over de eetbuien waar ik al zo lang in het geheim mee kampte. Dat ik mijn blog ben begonnen en daarmee echt “uit de kast” kwam met mijn eetstoornis. Ik weet als geen ander hoe eenzaam de strijd tegen eetbuien kan zijn. Wat helemaal niet zo vreemd is: er komt zoveel 
schaamte schuldgevoel bij kijken! Inmiddels weet ik ook uit ervaring dat schaamte al haar kracht verliest wanneer we onze verhalen met elkaar (of een persoon die je vertrouwt) delen. Het is echt onnodig zwaar om de strijd tegen eetbuien in je eentje te voeren.
Als je mijn weg naar een eetbui vrij leven wilt volgen of opzoek bent naar meer informatie over eetbuien kun je ook een kijkje nemen op mijn website: www.palmtreehouse.nl
Geschreven door: Jamie Klomp